Το συγκεκριμένο κείμενο (επιστολή) έχει γραφτεί πριν από οκτώ μήνες. Μη νομίζετε πως τα πράγματα στην δημοσιογραφία έχουν αλλάξει και πολύ... Αντίθετα χειροτερεύουν μέρα με την μέρα... Διαβάστε λοιπόν:
Η αφερεγγυότητα που υπάρχει στον χώρο της αθλητικής δημοσιογραφίας συνεχίζει να δίνει και να παίρνει. Δεν μας φτάνουν οι πάσης φύσεως αλεξιπτωτιστές που ταλαιπωρούν εμάς και τον χώρο αυτόν γενικότερα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και την έλλειψη νομικού πλαισίου.
Οι συνθήκες πλέον είναι πιο δύσκολες και πιο κακές από ποτέ...Αν είναι δυνατόν να μην υπάρχει καμία διασφάλιση για...όλους εμάς που βρισκόμαστε στον χώρο. Αν είναι δυνατόν να κυνηγάμε τον κάθε έναν να μας δώσει τα οφειλόμενά μας και είτε να μην τα παίρνουμε ποτέ είτε να τα παίρνουμε κατόπιν εορτής... Δηλαδή μετά από χρόνια...Και κάτι άλλο πολύ βασικό.
Φέτος έχουν κλείσει τέσσερις αθλητικές εφημερίδες (πέντε αν συμπεριλάβουμε και τις... έκτακτες εμφανίσεις της Αθλητικής Ηχούς στα περίπτερα) και μία στοιχηματική (που και αυτή στις αθλητικές λογίζεται).
Έμεινε τόσος κόσμος στον δρόμο (για όσο χρονικό διάστημα έμεινε και μην παίρνει κανείς όρκο πως όλοι αυτοί οι συνάδελφοι βρήκαν δουλειά, γιατί δεν έχει γίνει έτσι) και κανείς δεν ασχολείται! Κανέναν δεν τον απασχολεί;Καθόμαστε και ασχολούμαστε το τι γίνεται με μέσα μαζικής ενημέρωσης της επαρχίας και δεν βλέπουμε τι κρίση υπάρχει στην Αθήνα; Την μεγάλη κρίση που υπάρχει στον χώρο; Ελπίζοντας έστω και ένας συνάδελφος να συμμεριστεί τον προβληματισμό μου.
Υ.Γ. Η παραπάνω επιστολή μου έχει δημοσιευθεί στο troktiko.blogspot.com την Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008.
Φίλε Δημήτρη έχεις πολύ δίκιο σε αυτά που γράφεις. Συνέχισε έτσι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚώστας.