Η δική μας Χρυσούλα, ο άνθρωπος με το χαμογελαστό πρόσωπο, την απαράμιλλη ζωντάνια, τον φοβερό δημοσιογραφικό λόγο και το κοφτερό μυαλό δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγε έτσι ξαφνικά και απρόσμενα αφήνοντας ένα μεγάλο κενό... Εμείς όμως δεν την ξεχνάμε. Δεν θα την λησμονήσουμε ποτέ.
Θα την κουβαλάμε μαζί μας. Όταν έχει χαθεί ένας τέτοιος άνθρωπος ποια αθλητική επικαιρότητα και... κουραφέξαλα; Προσωπικά είμαι σίγουρος πως η Χρυσούλα Αξυπολύτου θ'... ανοίξει την δική της εφημερίδα και θα μεγαλουργήσει και στον παράδεισο που έχει πάει η ψυχή της. Γιατί ένα τέτοιο άτομο μόνο στον παράδεισο θα μπορούσε να είχε πάει...
Αν και την γνώριζα για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα διαπίστωσα πολύ γρήγορα το πόσο καθαρός και σωστός άνθρωπος υπήρξε. Μία δημοσιογράφος που έφτασε εκεί που έφτασε με την αξία της και με τις ικανότητες της. Ένα άτομο που αντίθετα με τα σημεία των καιρών πίστευε σε αξίες, ιδανικά και πάνω απ' όλα στην ελευθερία της έκφρασης και της σκέψης...
Της αφιερώνω λοιπόν το “Όνειρο ήτανε” του Αλκίνοου Ιωαννίδη, ένα τραγούδι που προσωπικά μου αρέσει πολύ:
Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι
Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι
Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε
Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου
Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου
Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου...
Καλό ταξίδι Χρυσούλα και που και που ρίχνε και μία ματιά σε μας εδώ κάτω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου