Ακούω και διαβάζω όλες αυτές τις μέρες για την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, την ελαστικότητα του ωραρίου και όλα αυτά τα... όμορφα και τα ωραία. Ποιός όμως από τους αγαπητούς εκπροσώπους του Τύπου αναφέρει πως η δημοσιογραφία είναι ένα επάγγελμα όπου ζει και βασιλεύει η μαύρη εργασία;
Όπου πολλά παιδιά δουλεύουν έναντι μικρών χρηματικών αντιτίμων για πολλές εργατοώρες. Όπου σε πολλές δουλειές δεν κολλάνε ένσημα και δεν καλύπτουν το λεγόμενο μπλοκάκι. Όπου οι πιο πολλές... πόρτες είναι κλειστές για ένα νέο δημοσιογράφο με δίψα για μάθηση και μεγάλη διάθεση και όρεξη για δουλειά. Όπου οι συνδικαλιστικοί φορείς έχουν μονίμως τα χέρια τους δεμένα.
Όπου χάνεις χρήματα που δεν μπορείς να διεκδικήσεις. Χρήματα που αν μπεις στην διαδικασία να τα διεκδικήσεις τα παίρνεις μετά από χρόνιες και επίπονες δικαστικές διαμάχες.
Ένας χώρος όπου οι εκδότες που δεν θέλουν να πληρώσουν και θέλουν να την βγάλουν καθαρή, τα καταφέρνουν σε μεγάλο ποσοστό. Ένας χώρος, όπου οι δημοσιογράφοι που έχουν πάρει πολύ καλές θέσεις πολύ απλά κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό. Τι είναι αυτό; Να κάνουν ότι μπορούν για να μην τις χάσουν, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Όλα είναι μία... αλυσίδα. Έτσι λοιπόν έχουμε χοντρικά τρεις... τάξεις. Τους δημοσιογράφους που ψάχνοντας να βρουν την δική τους... Ιθάκη και είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται χωρίς ένσημα ή μπλοκάκι έτσι ώστε να μείνουν στον χώρο μέχρις ότους να τους δοθεί μία καλή ευκαιρία και να την αρπάξουν από τα μαλλιά.
Η δεύτερη τάξη είναι οι δημοσιογράφοι που έχουν ένα μισθολόγιο αλλά μέχρι εκεί. Η τρίτη τάξη είναι οι δημοσιογράφοι που έχουν πιάσει το ανώτερο δυνατό επίπεδο. Έχουν δημιουργήσει μεγάλο όνομα και έχουν πολύ καλές δουλειές.
Έρχεται λοιπόν ο κάθε... πονηρός, που είναι έξω από τον χορό και σου λέει, μα πως γίνεται; Πως ανέχεστε τόσα πράγματα στην δημοσιογραφία; Τι δημοσιογραφία είναι αυτοί που κάνετε; Εμείς θα τα κάναμε όλα πολύ καλύτερα.
Προτείνω λοιπόν σε όλους όσοι είναι δυσαρεστημένοι από την ελληνική δημοσιογραφία να κοπιάσουν. Να δουλέψουν κάτω από τις συνθήκες που έχουμε βιώσει όλοι εμείς για μία εβδομάδα. Όχι παραπάνω. Αν δεν τα έχουν παρατήσει σε λιγότερο από τρεις ημέρες θα τους βγάλω το... καπέλο...
Γιατί πολύ απλά αγαπητοί μου για να δουλέψει κάποιος απερίσπαστος και να κάνει το καλύτερο δυνατό θα πρέπει να έχει τις πρέπουσες συνθήκες. Όταν δεν παίρνεις αυτά που πραγματικά δικαιούσαι, όταν δουλεύεις... τρελές ώρες, όταν πηγαίνεις σε γήπεδα που δεν έχουν την σωστή υποδομή αλλά και παράγοντες που είναι έτοιμοι να σου δημιουργήσουν πρόβλημα ανά πάσα στιγμή, όταν..., όταν... και πολλά ακόμη...
Θέλει πολύ γερό στομάχι και πολλά... κοχόνες φίλοι μου για να επιβιώσεις σ' αυτό το... ναρκοπέδιο, που λέγεται δημοσιογραφία. Οι νάρκες είναι... παντού. Το θέμα είναι να πατήσεις όσο το δυνατόν λιγότερες γίνεται...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου